Go to Top

Partneralimentatie

Het begrip partneralimentatie roept nogal wat vraagtekens op bij mensen die het treft. Wat is de bedoeling erachter en waar komt het vandaan?

In 1830 werd voor het eerst wettelijk vastgelegd dat bij een scheiding de man partneralimentatie moest betalen. Altijd werd verwezen naar de welgestelde klasse. De vrouwen van deze mannen móchten niet werken. Er moest levenslang alimentatie betaald worden en er was altijd sprake van “schuld” (zoals overspel en verlating). Dat laatste is pas losgelaten in de jaren zeventig. En uiteindelijk werd in 1994 het levenslang vervangen tot 12 jaar. Er kwam een toenemend besef van economische zelfstandigheid. Vroeger konden vrouwen dus geen initiatief nemen om te scheiden, alleen mannen. Met de emancipatie en het feit dat steeds meer vrouwen werken en een carrière hebben is de kijk op partneralimentatie de laatste jaren flink veranderd. Uiteraard kunnen mannen nu ook alimentatie krijgen, indien dat uit de huwelijksgerelateerde periode noodzakelijk blijkt. Partneralimentatie heeft alles te maken met het zoveel mogelijk nabootsen van het inkomen voor beide partijen tijdens het huwelijk. Hier leeft dus heel sterk de zorggedachte. Er is een wetsvoorstel tot herziening van de partneralimentatie ingediend en dat ligt sinds juni 2015 ter behandeling bij de tweede kamer.